Wie van u gelooft dat Jezus op dit moment in ons midden is? In Matteus 18 staat dat waar 2 of 3 in Zijn Naam bijeen zijn, dat Jezus daar in hun midden is.Als dat waar is, dan zou Jezus hier ook in ons midden zijn. Maar mijn vraag aan u op dit moment is: als Jezus nu hier in ons midden is, wat doet het dan met u op dit moment? Verandert het uw leven? Wordt u er stil van, of juist uitbundig? Heeft u de neiging uzelf te verstoppen, of wilt u juist naar Hem toe gaan om zonden te belijden?

Een andere vraag: wie van u ervaart ook werkelijk dat Jezus hier in ons midden is? Is het tastbaar voor u? Is het merkbaar?

In de theologie wordt gesproken over verschillende vormen van openbaring, te weten: algemene openbaring en bijzondere openbaring. De algemene openbaring is dat God te zien is in het natuurlijke: in de schepping. Hij is Degene die alles heeft gemaakt en de schepping draagt als het ware zijn handtekening. De bijzondere openbaring is God die zich openbaart, eerst als de God van Abraham, Isaäk en Jacob en vervolgens, als hoogtepunt, in zijn Zoon, Jezus Christus. Door Jezus kunnen wij God leren kennen, echt weten dat Hij onze Vader wil zijn, onze Redder wil zijn. Zo kunnen wij nu weten dat Jezus in ons midden is, op basis van ons geloof in de Bijbel. Maar soms is God méér aanwezig. Soms is Hij haast tastbaar aanwezig in ons leven.  Ik kan zo een heel aantal van die momenten opnoemen in mijn leven, waarin God zich duidelijker liet zien dan bijvoorbeeld op een doorsnee zondagmorgen. Die ontmoetingen met God zijn levensveranderend. Die doen altijd wat met je, of je nu wilt of niet. En dat is precies wat gebeurt in Jozua 3:1-11. Zullen we dat gedeelte gaan lezen met elkaar?

Mag ik u meenemen in het verhaal wat zich hier afspeelt. Op het eerste gezicht wordt er slechts verhaald wat zich afspeelt, maar als we ons heel even verplaatsen in Jozua, de schrijvers, de priesters, het volk Israël en alle deugnieten over de Jordaan, dan gaat een heel ander verhaal voor ons leven.

In vers 1 lezen we dat Jozua vanaf Sittim naar de rivier de Jordaan trekt en daar voor minimaal 3 dagen verblijft. Nu lijkt dat een gezellige camping aan een mooie rivier, zoals we die misschien wel eens hebben meegemaakt op vakantie in Frankrijk ofzo, maar hier is dat wel anders. Ze slaan hun tenten op en zien uit over de rivier de Jordaan die, zoals vers 15 zegt, buiten haar oever is getreden. Met andere woorden: de rivier de Jordaan was eerder een vijand voor hen, dan een vriend. Vervolgens verteld vers 2 dat de schrijvers het kamp doorgaan met de boodschap dat ze niets moeten doen, tenzij de Ark wordt verplaatst. Met andere woorden: wacht rustig af op wat gaat komen. Daar zit je dan, met je gezin in een tent, uitkijkend op de woeste rivier de Jordaan en in afwachting van de beweging van een gouden kist met engelen erop. Je weet dat je over de Jordaan heen moet, je weet dat je afstand moet houden van de Ark en Jozua komt ook nog eens vertellen dat jij je moet reinigen, om levend te kunnen blijven wanneer God zijn wonderen gaat doen. Zijn wij als mensen niet heel sterk geneigd om op “zielekracht”, op eigen kracht, voor God uit te trekken in plaats van te wachten op de Heer?  

Stel nu dat je een priester bent, uit het geslacht van Aäron. Dan ben je verantwoordelijk voor het Allerheiligste wat er op dat moment tastbaar was: de Ark. Vervolgens verteld Jozua jou dat je met de andere priesters de Ark op je schouders moet gaan nemen om er mee in het woeste water van de Jordaan te gaan staan. Wij weten de uitkomst, maar zij niet!! Mochten zij dat zomaar doen op basis van het woord van Jozua? Dat vraagt van deze priesters een houding van dienstbaarheid en vertrouwen in het gezag van Jozua, de nieuwe leider na Mozes.  

Zou het zo kunnen zijn dat God het volk, de priesters en Jozua op de proef aan het stellen was? Jozua wist niet wat de uitkomst was van de opdrachten die hij van God kreeg. Jozua had geen staf zoals Mozes, die kon veranderen in een slang. Jozua had de kracht nog niet geproefd van het slaan met een stok op een zee met alle gevolgen van dien. Hoe kon hij zeker weten dat God hen door of over de Jordaan zou laten trekken? Dat kon hij niet zeker weten. Vandaar ook dat hij de schrijvers de opdracht geeft het volk tot rust te manen, voordat ze op eigen houtje (en op eigen kracht) de rivier over gaan steken. Een geweldige uitdaging voor het leiderschap van Jozua om geen overhaaste beslissingen te nemen, maar te wachten op de Tegenwoordigheid van God.

Dus wat zien we: de spanning wordt opgebouwd in afwachting van het neerdalen en zichtbaar maken van Gods Tegenwoordigheid. Wat doet nu Gods Tegenwoordigheid, wanneer Hij zoals in Jozua 3 neerdaalt in het volk? 

Gods Tegenwoordigheid Bevestigt je roeping.

Dat is wat gebeurt bij Jozua iedere keer als God heel dichtbij komt en tot hem spreekt. Weet u het nog in hoofdstuk 1? Voordat God een opdracht geeft, bevestigt Hij Jozua in zijn leiderschap en in zijn roeping. Het is ontzettend belangrijk om af en toe, op cruciale momenten die bevestiging te krijgen van wie je bent en waarom je hier bent. Wat is de taak waarvoor je bent geroepen in dit leven? Als we ons verplaatsen in Jozua, dan is hij de opvolger van de grootste leider uit de geschiedenis van het volk Israël: Mozes. Dat is nog eens een erfenis wat hij op zich nemen moet? In leiderschap is het allerbelangrijkste dat je volgelingen hebt, want anders heb je niks te leiden. Hoe zou het volk met vertrouwen Jozua volgen? Als hij vertrouwen uitstraalde, door een persoonlijke bevestiging van zijn roeping, maar ook doordat God zich duidelijk laat zien in de bediening van Jozua. En dat is precies het doel van het oversteken van de Jordaan. Voor Jozua is het een bevestiging van zijn roeping, voor het volk wordt heel duidelijk zichtbaar: hij is werkelijk de opvolger van Mozes, door wie God ons wil redden.

Maar ook voor het volk zelf is Gods Tegenwoordigheid en de machtige daden, de wonderen die Hij doet een belangrijke bevestiging van hun roeping als volk van God. Vandaar dat we Psalm 114 hebben gelezen, want in deze Psalm wordt duidelijk welke uitwerking het heeft op de volken. Het volk Israël heeft een machtige God, die een volk heeft geroepen om het land in bezit te nemen. Voor iedere Israëliet was duidelijk: God heeft mij geroepen en een mandaat gegeven om elke stap die ik zet in het beloofde land, te claimen en het land in te nemen. Geweldig om Gods Tegenwoordigheid op deze manier te ervaren, niet waar?

Mijn vraag aan u, aan jou is: waartoe ben jij geroepen? Heeft de Heer zich heel specifiek laten zien aan jou, waardoor voor jezelf glashelder werd welke richting je op moet?Dat is een vraag die ik ook stel in het Bijbelrooster en waartoe ik u wil aanmoedigen om die te beantwoorden.

Gods Tegenwoordigheid Bevestigt niet alleen je roeping, maar Maakt je geloof specifiek.

Gods Tegenwoordigheid Maakt je geloof specifiek. In de tijd van Jozua waren er verschillende goden. De goden van Egypte, waar God heel duidelijk mee had afgerekend door de tien plagen. De goden van Kanaän, de goden van Babylon en ga zo maar door. Veelal waren deze goden zogenaamde “plaatselijke goden”. Als we bijvoorbeeld denken aan het verhaal van Jona, dan zie je hoe de zeelui God gaan aanbidden, nadat Jona hen verteld wie zijn God is die hem straft: Jona zegt dan: ”ik vereer de Heer, de God van de hemel, de God die de zee en het land gemaakt heeft.” Het gevolg van deze specifieke benaming van de God die zich zo sterk manifesteert, is dat de mannen “doodsbang” worden. Met andere woorden: hoe specifieker God zich openbaart, hoe specifieker God ook wordt in je leven. In vers 10 verteld Jozua niet: u zult merken dat God in uw midden is en beseffen dat Hij het is die de deugnieten op de vlucht zal jagen, maar Jozua maakt het specifiek door God de Levende God te noemen. Voor ons misschien een miniem verschil omdat in ons denken je gelooft in God of niet. Maar in de tijd van Jozua waren er zo verschrikkelijk veel goden aanwezig en werden ze ook nog eens allemaal aanbeden, dat het specifieke van de Levende God geloofsopbouwend was. Temidden van de goden van Kanaaän, is daar de Levende God van de Joden die machtige werken doet. Die de Jordaan doet opensplijten, die neerdaalt in de Ark van het verbond, die manna heeft gegeven 40 jaar lang en zorg heeft gedragen voor het volk al die jaren. Het gevaar voor het volk Israël was dat ze het gewoon gingen vinden. 40 jaar lang vertrouwden zij erop dat ze ´s morgens eten hadden, dat hun kleren niet zouden slijten. Je zou het haast gewoon gaan vinden en op het moment dat dit gebeurt is God niet langer levend in je geloof. Maar wanneer Hij zich weer manifesteert, wordt Hij opnieuw wie Hij is: de Levende God, die betrokken is op zijn volk, zich over hen ontfermt en hen brengt naar het beloofde land. In de NBV vertaling staat in vers 10 dat het volk zal “merken”, maar het woord wat daar gebruikt wordt is veel dieper van betekenis. Het is een diepgaand weten, niet alleen door verstand, maar ook in je zintuigen, voelen, je emoties. Geen theoretische kennis van de Levende God, maar een levende kennis van de God die in jou leeft.  

Vorige week heeft u kunnen horen en moeten kiezen wie Jezus nu is: was Hij een legende, was Hij een leugenaar, was Hij een gek, of was en is Hij werkelijk wie Hij zei dat Hij was? Hoe specifiek is Jezus in jouw leven? Geloof je werkelijk dat Hij voor jouw zonden is gestorven en dat waar is wat over Hem staat geschreven in de Bijbel? Zo ja, durf je dan Hem met alles wat in je is en met alle risico´s die daaraan verbonden zijn, je leven aan Hem over te geven? Durf je Hem werkelijk in alles te vertrouwen? Ben je echt bereid je leven in zijn hand te leggen? In onze CAMA historie wordt verteld hoe de oprichter van CAMA, A.B. Simpson een succesvolle predikant was. Hij was al dominee geweest van verschillende grote kerken in Amerika en Canada. Hij had een mooie grote pastorie, had het financieel voor elkaar als predikant, maar uiteindelijk kwam hij in een diepe crisis terecht. Hij raakte in een burn- out, zoals wij dat nu noemen. In die periode werd Christus meer werkelijkheid voor hem en gaf hij zijn leven in handen van de Heer.  Hij verliet zijn grote kerk, zijn mooie pastorie, zijn goede salaris en begon met een klein groepje mensen een eigen gemeente, wat uitgroeide tot wat het nu is. Dat is een succesverhaal, maar wat zegt het logo van de CAMA ons? Jezus wordt specifiek gemaakt, omdat het geloof van Simpson heel specifiek werd:

Het kruis: Jezus onze Redder
Het wasvat: Jezus onze Heiligmaker
De Kan: Jezus onze Heelmeester
De kroon: Jezus onze komende Koning.
Jezus, heel specifiek en persoonlijk geworden door een diepgaande ontmoeting met God.
Gods Tegenwoordigheid bevestigt niet alleen je roeping, maar maakt je geloof heel specifiek.

Gods Tegenwoordigheid werkt ook heiliging uit.

Jozua roept het volk op om zich te reinigen. Dat kan letterlijk bedoelt zijn, door hen de rivier de Jordaan in te sturen, zodat ze hun kleren kunnen wassen en een laatste bad kunnen nemen, maar het is ook heel aannemelijk dat ze zich geestelijk moesten voorbereiden op de Tegenwoordigheid van God. Het punt is dat wanneer God verschijnt, Hij geen zonden voor zijn gezicht kan verdragen. Vandaar ook dat wij alleen tot God kunnen naderen door het offer van zijn Zoon aan te nemen in ons leven. De geschiedenis van de Ark en Gods aanwezigheid in die Ark leert ons dat je niet zomaar aan die Ark mocht komen. Wanneer God verschijnt wil Hij dat wij rein en heilig voor Hem staan, dat kan beangstigend wezen, maar het zegt meer over Gods karakter dat Hij telkens opnieuw wil neerdalen om met ons een relatie te hebben. Dit kan door ons te beroepen op het offer van de Here Jezus.

Het gevolg voor het volk Israël is dat ze gereinigd voor God moesten staan, voordat Hij zijn grote daden zou doen. Het gevolg voor het volk Kanaaän is dat ze niet gereinigd zijn en daardoor ook door God uitgeroeid worden. Genesis 15 geeft duidelijk weer dat de zonden van de volken in het land Kanaaän vol zijn en dat Gods oordeel vervuld wordt door het volk Israël heen. Daar waar God merkbaar aanwezig is, kan zonde niet bestaan. God is wat dat betreft een verterend vuur. Voor Kanaaän betekende het de dood, voor het volk Israël die zich aan God wilde toewijden, werkt Gods Tegenwoordigheid heiliging uit.

We zingen soms liederen uit Opwekking die als ze letterlijk uitkomen misschien helemaal niet zo prettig zouden uitwerken op ons leven. Als we bijvoorbeeld zingen: “Heer, U bent El Elohim, toon mij Uw Glorie” en God doet dat werkelijk en Hij daalt neer dan is de kans groot dat wij minimaal neergaan op onze knieën om als een razende onze zonden te belijden. In de afgelopen 2 millennia zijn er verschillende opwekkingen geweest. Een opwekking is een moment waarop God zich duidelijker manifesteert dan normaal. Bijvoorbeeld in de tijd van Wesley, een heiligingsprediker in de 18^e eeuw, kwamen verschrikkelijk veel mensen tot geloof en deelden zij in de heiligingsbeweging. Maar er waren momenten dat God neerdaalde in een samenkomst en dat mensen zich vasthielden aan pilaren en luid hun zonden beleden uit angst door de aarde verzwolgen te worden. Wanneer God zich tastbaar laat zien, wordt het contrast tussen zijn heiligheid en onze zonden zo groot dat wij niet anders kunnen dan voor Hem neer te knielen en onder luid gehuil onze zonden te belijden. Dat is niet alleen zo in de kerkgeschiedenis, maar dat zie je in alle momenten waarin God zich in de Bijbel aan mensen openbaart. Kijk naar Mozes voor de braamstruik, kijk naar Jesaja in de tempel, Jeremia bij zijn roeping. Kijk naar Petrus, Johannes en Jakobus toen God zich op de berg aan Jezus vertoonde, kijk naar Paulus die een ontmoeting heeft met Jezus op de weg naar Damascus, kijk naar Johannes in het boek openbaring. Iedere keer als Gods Tegenwoordigheid neerdaalt sterven er mensen. Ofwel door hun leven aan Jezus te geven, of letterlijk. Alleen dode mensen zullen God zien. Mensen die dood zijn aan zichzelf en hun leven hebben gegeven aan Jezus zullen mogen en kunnen naderen tot de Vader.

Gods Tegenwoordigheid:

-         Bevestigt je roeping

-         Maakt je geloof specifiek

-         Werkt heiliging uit.

En als we terug gaan naar mijn vraag aan het begin van de preek, dan wil ik u vragen: hoe gaat u volgende week het avondmaal vieren? Hierin belijden wij dat we een worden met Jezus, hierin wordt het offer van Jezus heel specifiek. Dan gaan wij ervan uit dat Jezus in ons midden is, toch? Hoe maken wij ons dan klaar? Met een hart wat jaagt naar heiliging? Met een hart wat roept om een bevestiging van je roeping? Met een hart wat ernaar verlangt Jezus heel persoonlijk te leren kennen? Wat verwacht u van het avondmaal volgende week? Stel nu eens voor dat Gods Tegenwoordigheid neer zou dalen in ons midden volgende week tijdens het avondmaal, zou Hij u dan overvallen? Wordt u daar warm van, verlangt u daarnaar? Bent u daar klaar voor?